chociaz jestem przeciwna tego rodzaju upalom, lubie leniwosc tych dni, calkowicie wyzbytych wszelkiej ambicji. moznaby dojsc do wniosku, ze to lato odroznia nas od praktycznosci plemion germanskich. praca kwitnie w zimnie, a w sloncu to wino i maniana.
to jest odpowiedni czas, zeby odemknac na szeroko drzewniane okiennice i sluchajac powiedzmy interpolu, lezec na miekkiej poscieli, patrzac w kwadrat golego nieba z przecinajacym go raz po raz ptactwem i wachac aromaty nadwislanskiego pueblo. albo poznym wieczorem zrobic jedno ciechanowskie miodowe na balkonie, oczekujac na elektryczne swiatlo suchej burzy.

nawet praca przestala mi przeszkadzac. jej peerelowski marazm jest w sam raz na upal. drzwi mam otwarte prosto na szare podworko. sa tu dwie peryferyjne redakcje, a tak to zwykli ludzie, zwierzeta, suszace sie pranie, jeden wylinialy chojak w drewnianej skrzyni i dwa kwietniki, z czego w jednym ktos zasadzil kartofla. w pokoju wiatrak sie kreci, az powiewaja wlosy wylazle z mojego kucyka i foliowa siatka w smietniku.

po podworku szweda sie kicia sasiadow. lubi tu wlazic i przechadzac sie jak u siebie, wskakiwac na biurka, robic codziennie po kilka obchodow. czasem podworkiem przechodzi brunetka z czarnym sznaucerkiem albo blondynka z bialym pudlem. kilka razy dziennie pan z milym kundlem, jesli mozecie sobie wyobrazic cos pomiedzy wilczurem i jamnikiem.
nie czuje zadnej ambicji i teraz wydaje mi sie, ze to najlepsza droga, by miec swiety spokoj. upal znajduje sie troche poza czasem i wszystkim co nazywa sie "sprawy". nie warto nawet zaczynac o nich myslec. a juz na pewno nie przed urlopem.

wtorek, 27-06-2006 [13:59:17] | komentarze [0] | komentuj