Przeczytałem wczoraj mniej więcej takie oto patetyczne antyzwierciadłowe zdanie: tylko człowiek bardzo pozbawiony wyobraźni potrzebuje podróży. Dużo w tym prawdy, nie warto się krygować. Ja też na ogół nie umiem sobie wyobrazić, że jest ładnie i ciepło.

Ładnie i ciepło. Nie jestem bity, głodny, poniżany, ciężko chory i nie czuję się niekochany ani wyrzucany na margines przez ludzi z otoczenia. To są potrzeby podstawowe. Tuż za nimi są dwie trochę bardziej wymyślne fanaberie: żeby było ładnie i żeby było ciepło. Być może dorastanie jest zdejmowaniem z siebie całej tej pretensjonalnej skorupy wydumanych powodów dyskomfortu. Prawdziwe powody są na ogół takie proste.

Jechałem rowerem do pracy. Nie mogłem przestać być zdegustowany - jak jakiś tetryk zafiksowany na jednej rzeczy - tym mroźnym wiatrem pod koniec czerwca. Przez pół roku albo i dłużej jest tu za zimno, żeby móc być na dworze w bezruchu, a teraz się okazuje, że większość pory ciepłej też właściwie jest zimna. Moje miasto i moje osiedle nie są specjalnie ładnie. Robią się znośne, gdy pogoda przestaje atakować. To dzieje się ostatnio trochę za rzadko.

Spotkałem Michała, który pokazał mi skrót którego nie znałem. Co za brak wyobraźni - nigdy nie skręcić w tą uliczkę, którą mijam co drugi dzień. Gówniane tłumaczenie - zawsze myślałem, że to tylko krótka uliczka do jakiejś prywatnej posesji, tyle ich tu wokół. A to skrót przez cmentarz. Ładna wąska uliczka z domkami, cmentarz - jak w jakiejś Chorwacji, czy - ja wiem - Grecji. Mówię Michałowi, że nigdy bym nie wpadł na to, że to może być przejezdne. On mówi, że też nie, ale zobaczył na Zumi.

Tyle tu nieładnej okolicy, że każda taka bzdura jest jak wielkie odkrycie. Coś wygląda jak kawałek bałkańskiej prowincji - od razu piękne. Prowincja bez syfu, dziesiątek blach z reklamami, tablic informujących o dachówkach, ogrzewaniach i farbach - całym tym podmiejsko-wsiowym szale konsumpcji.

Jeden koleś z pracy krytykuje kraje grające na mistrzostwach świata. Jak nie asfalty, to pastuchy. Za jego plecami jest wielkie okno. Widać przez nie stację benzynową i myjnię, z lotu ptaka wyglądające jakby ktoś zerzygał się klockami na środku jakiegoś błota. Po drugiej stronie ulicy, między chodnikiem a blokami stoi rząd zasyfiałych blaszaków. Jak u asfaltów, naprawdę.

wtorek, 22-06-2010 [15:44:54] | komentarze [6] | komentuj

W chińskim ciastku, które dostałem, znalazłem kartkę z napisem "Nicht nachlassen. Sie sind besser als die anderen!" Średnio to tao, szczerze mówiąc.

wtorek, 22-06-2010 [13:31:25] | komentarze [0] | komentuj

Wczoraj na google maps trochę - nazwijmy to - spacerowałem po paru miejscach w Lizbonie, których za bardzo nie znam: Ajuda, Cruzeiro, Xabregas. Nie wiem dokładnie, czemu tak się dzieje, ale w upalne dni ciągnie mnie do syfu i rozpadliny, które wtedy wydają mi się tak piękne i za przeproszeniem prawdziwe. Na ciepłe wieczory polecałbym części miasta ujęte na mapach najważniejszych dzielnic, z tętnem, ruchem i kolorem, wszystkim co jest tak świetne po ciemku i tak męczące w upale.


Naoglądałem się i potem o tym wszystkim mi się śniło, bez długiej zimy czekanie na wakacje w cieple nie byłoby tym samym. I to jest bardziej wpis dla mnie niż dla kogokolwiek innego, bo chcę to zapamiętać: puste ulice Ajudy w upale, gdy nikt miejscowy nie jest tak głupi, by właśnie wtedy wychodzić na pozbawione zieleni zewnątrz, okolice stadionu Restelo i Cruzeiro jak jakieś podupadłe miasto z Ameryki Łacińskiej.


Pocztówki z malowniczych miejsc:

Xabregas
Restelo
Ajuda
Cruzeiro

środa, 10-02-2010 [13:13:39] | komentarze [8] | komentuj

Prawdziwym dżentelmenem jest właśnie ten koleś, na którego patrzę jak na mrozie siedzi w samochodzie i czeka na nieładną koleżankę z pracy, by ją podwieźć. O całej reszcie trudno powiedzieć dobre słowo - przepuszczają w drzwiach mniej lub bardziej ale przynajmniej trochę atrakcyjne dziewczęta, częstują je papierosami i ciastem, tacy są mężczyźni, nikt nie mówi, że naprawdę będą chcieli je za chwilę zapładniać i tylko po to ta uprzejmość, nie jestem aż takim nazifeministą zorientowanym na prymitywne motywy działań mężczyzn, ale trochę jednak jestem.

Są rzeczy, które wymagają nawet nie minuty, ale dnia, a może nawet tygodnia ciszy. Są informacje, które można tylko przemilczeć, nic się do nich mądrego nie da już dodać, nie każda płachta musi mieć kolumnę "komentarz".

Jak na dobrego Słowianina przystało teraz właśnie ostatnio zaciekawiłem się pisarzem o nazwisku Sallinger, zamówiłem sobie inną książkę niż jedną, którą dobrzy Słowianie przeczytali już wcześniej, w księgarni internetowej i czekałem na nią i na inne rzeczy siejąc popłoch w recepcji mojej firmy, koło której przechodziłem zawsze cicho i skromnie, wiele nie mówiąc. A teraz dopytywałem co i rusz, brakowało tylko, bym do faksu zaglądał. Bym palec ślinił i sam przerzucał dokumenty na cudzym biurku. Przyszły rzeczy różne zamówione, nie przyszło tylko przebranie sadomasochisty obcisłe i perwersyjne, do ubierania pod inne rzeczy zimą na rower (gdybym kiedyś się przełamał).

Dobrze napisane książki o tradycyjnej medycynie chińskiej czyta się naprawdę wspaniale, trzymają w napięciu, gdy wszystko układa się w całość i znajdujesz te strony, na których jest mowa o tym co cię boli i za chwilę się okazuje, że odgadli również, jakie masz wady charakteru. Lubię naprawdę, gdy tak łatwo można mnie rozgryźć - komu innemu by się chciało, no ale nic dziwnego - to jest poważna tradycja. Kiedy czytam te rzeczy, mam chęć zostać alterglobalistą i rzucać butelkami w fabryki koncernów farmaceutycznych, którym zależy wiadomo na czym i tak dalej.

poniedziałek, 08-02-2010 [22:31:34] | komentarze [22] | komentuj

W zeszłym roku byłem na całkiem niezłym festiwalu muzycznym w Mysłowicach i z perspektywy kilku miesięcy pomyślałem o nim parę rzeczy, być może w pewnym stopniu może to być uniwersalne (choć oczywiście nic w tym odkrywczego).

Przede wszystkim chyba jednak warto zaznaczyć, że nie śledzę z uwagą tego, co dzieje się w muzyce ostatnich lat, mam bardzo ograniczoną zdolność przyswajania nowych rzeczy, mówiąc krótko wiele razy muszę danej płyty posłuchać, aby naprawdę mi się spodobała (choć oczywiście czasem od razu łatwo stwierdzić, czy jest w ogóle na to szansa, czy nie ma takiej możliwości).

Nie mam też ambicji bycia z muzyką na bieżąco, chcąc znać wiele rzeczy musiałbym znać je po łebkach, w związku z czym gdy nadejdzie czas na plebiscyty, za najważniejszą płytę obecnej dekady uznam prawdopodobnie "Apple" zespołu Mother Love Bone, tu dajemy emotikon, hopla.

Pierwszym uderzającym zjawiskiem, oczywiście pozytywnym, był dla mnie wysoki poziom techniczny, dobre rzemiosło prawie wszystkich wykonawców, których miałem okazję tam usłyszeć, w tym anonimowych dla mnie wykonawców polskich. W różnych kręgach przyjęło się traktować słowo "rzemiosło" w odniesieniu do muzyki z ironią, niektórzy uważają takie tam warsztatowe sprawy za niegodne prawdziwego natchnionego artysty. Ja jednak pamiętam czasy, w których przyzwocie na koncertach prezentowała się tylko tzw krajowa czołówka, a wiele kapel było autentycznie trudno wytrzymać (choć czasem zespoły te nagrywały niezłe na swoje czasy płyty). Trudno teraz mi oceniać, czy chodziło bardziej o sprzęt, umiejętności muzyków czy nagłośnienie, w każdym razie dla ludzi, którzy teraz zaczynają słuchać muzyki rockowej cokolwiek egzotycznie może brzmieć już powiedzenie, że dany zespół brzmi nieźle jak na zespół polski i to chyba wszystkich cieszy.

Jeżeli na jasnej stronie księżyca umieścimy poziom techniczny, strona ciemna sama się objawia. To jest oczywiście subiektywne - są być może melomani, ludzie obdarzeni lepszym słuchem, gustem, czy po prostu żyjący odkrywaniem nowej muzyki na co dzień - ale dla mnie z tej wielkiej porcji dobrze zagranych koncertów ciężko było cokolwiek szczególnie zapamiętać czy przeżyć. To pewnie po prostu specyfika festiwali, zbyt dużej dawki wszystkiego (czy będzie to film, muzyka czy cokolwiek innego) - niełatwo znaleźć mi bilans między chęcia zobaczenia dużej liczby zespołów a zachowaniem świeżości. Gdy po kilku godzinach różnych występów pojawiała się gwiazda wieczoru, często czułem się już po prostu znużony. Być może dobrym wyjściem byłoby wybranie trzech rzeczy, na które zamierza się iść w przeciągu dwóch dni, jednak z lepszym czy gorszym skutkiem górę brało u mnie myślenie, że skoro już mam wejściówkę na wszystko, to rzucę okiem na więcej kapel.

No i te gwiazdy. To już jest na pewno tendencja szersza w muzyce, czy może kulturze współczesnej - głównym problemem nie jest kłopot z dotarciem do czegoś ciekawego, tylko nadmiar propozycji pchających się drzwiami i oknami, wszyscy twoi znajomi odkryli rewelacyjne zespoły, których powinno się posłuchać i pewnie są tego warte, problemem jest selekcja, na posłuchanie ciekawych rzeczy nie starczy życia, chyba że człowiek zamienil by się w ponurego rockendrollowego żuka z poczuciem misji odznaczającego w kajecie kolejne zbadane pozycje i zapełniającego terrabajty przenośnych dysków muzyką, której kiedyś być może zdąży raz posłuchać. Kłopoty z dotarciem do wielu rzeczy przed kilkunastoma laty byly w pewnym sensie błogosławieństwem.

Tak sobie myślę, że te wielkie zespoły instytucje dawnych czasów - jakichś Rolling Stonesów, Led Zeppelin, Doorsów, czy nawet później Sex Pistols albo Metallicę - mniej lub bardziej znał każdy, kto wtedy interesował się muzyką rockową, o ile nie skupiał się wyłącznie na konceptualnie wybranych niszach, trudno mi w dzisiejszej muzyce znaleźć rzeczy równie oczywiste, rzeczy o których z czystym sumieniem mógłbym powiedzieć, że to jest absolutny kanon, że ktoś kto chce mieć jakiekolwiek pojęcie, musi się z nimi zapoznać.

Zamiast tego jest cała masa bardzo dobrych, dobrze nagranych i wyprodukowanych płyt w każdej mozliwej estetyce. Znamienny jest książeczkowy program festiwalu - oto przedstawiono w nim wszystkich uczestników. Oto trzydzieści, pięćdziesiąt czy może sześćdziesiąt zespołów. I oczywiście wiadomo, że notki przygotowują wytwórnie, ale jak nie poczuć się skołowaciałym, gdy przy dwudziestej kapeli czytasz, że wydana w zeszłym roku płyta jest znakomita, świeża lecz dojrzała i nie mogą jej przegapić zwolennicy intrygującego rocka. To trochę tak, jakby dajmy na to obudzić się po latach śpiączki i dowiedzieć, że nie jest już tak, że o mistrzostwo Polski w piłce nożnej walczą Lech Poznań, Wisła Kraków i Legia Warszawa. Bo liczy się też Siarka Tarnobrzeg, Flota Świnoujście, GKS Jastrzębie i Polar Wrocław. I jeszcze kilkadziesiąt innych zespołów i w sparringach wszystkie one prezentowały się świetnie i właściwie wszystkie są godne uwagi kibiców i selekcjonera, który ma powołać reprezentację.

Już ostatnią uwagą na marginesie niech będzie to, że na terenie tego festiwalu czułem się jak w trochę utopijnym świecie. No wiecie, w społeczeństwie idealnym. Dużo ludzi, sporo browarów wypijanych przez nich i zupełnie zaskakujące w tłumie tak licznym absolutne nieistnienie chamstwa i brutalności. I naprawdę nie chodzi o to, że ę ą, artyści, apaszki i hipstersi. Najrozmaiciej wyglądający (a na ogół po prostu zupełnie zwyczajnie) ludzie, którzy na ograniczonej przestrzeni, przez długie godziny koegzostowali w jakiejś niewymuszonej dobrej energii. Dla kogoś tak łatwo męczącego się tłumem jak ja to było chyba najbardziej krzepiące w tym calym Offie.

środa, 27-01-2010 [23:09:20] | komentarze [1] | komentuj

Korciło mnie dzisiaj, żeby umieścić na Blogusiu (pozwoliłem sobie z dużej bo ma 8,5 roku, jest starszy niż większość waszych dzieci) różne przezabawne, lecz niestety złośliwe wypowiedzi moich internetowych i realnych znajomych na temat programów kulinarnych o parze w kuchni i atelier smaku. Postanowiłem jednak, że w dupie mam tani poklask i nie chcę być takim złośliwym wujkiem Zdziśkiem, który siedzi przed telewizorem i pomstuje, że w środku w telewizorze są idioci i on jeden zna prawdę, któremu wyrastają z nosa coraz dłuższe włosy i z którym własne dzieci po ukończeniu 18 lat definitywnie zrywają kontakty.

Jest tyle pozytywnych, ciekawych zjawisk na świecie, kto lubi czerwoną soczewicę nie myśli najwięcej o pianie, która robi się podczas gotowania i którą najlepiej zbierać łyżką i wylewać do zlewu, czemu więc na tej pianie miałbym się skupiać na Blogusiu?

Nowy gatunek ptaka zaobserwowano na osiedlu, dwa razy mniejszy od gołębia, raczej czarny i nabzdyczony, może to być skrzyżowanie synogarlicy tureckiej z kawką albo sroką. Nie wiem, co to jest. Nie chciał niczego zjeść z pudełka, wyjątkowo nabzdyczony.

środa, 27-01-2010 [22:22:41] | komentarze [14] | komentuj

środa, 27-01-2010 [01:04:12] | komentarze [0] | komentuj

Dla mnie minus osiemnaście to już nie jest po prostu zimno, minus osiemnaście to jest dla mnie pierwszy stopień niepełnosprawności - pokonanie pewnie niespełna kilometrowego odcinka między jednym a drugim przystankiem staje się męczące, nie bardzo lubię w zimie to, że otoczenie tak się zawęża, że poruszam się tylko po podstawowych trasach z jednego miejsca do drugiego. Nigdy za bardzo nie imponowała mi fizyczna krzepa, niestety, a gdyby być tak zahartowanym, jak mój kolega Łukasz, który do pracy cały czas jeździ rowerem? Nie, dla mnie to nie wchodzi w grę, trzeba lubić wyzwania i sporty ekstremalne, trzeba lubić motywacje typu adrenalina/fajnie jest się ubrudzić, ja mam pierwiastek sarmacki w sobie, mi takie rzeczy jak jazda rowerem muszą po prostu sprawiać przyjemność, do tego potrzebne jest mi globalne ocieplenie, chyba w tym roku popalę trochę toksycznych śmieci na podwórku, żeby wyemitować możliwie dużo dwutlenku węgla.

Potem w kawiarni siedzę obok usztywnionego mieszanego polsko-zagranicznego towarzystwa połączonego ważnymi sprawami służbowymi i wyjściem na kawę z deserem i proszę dobrego Boga, żeby wyłupił mi język, gdybym kiedyś poznał jakichś zagraniczniaków i tak jak mój rodak obok postanowił ich zabawiać przez kwadrans wymieniając im nieproszony, jak się różne potrawy, ciasta i owoce nazywają po polsku.

Znużona nieładna cudzoziemka stara się uprzejmie reagować na te rewelacje, dyskretnie zerkając, kiedy wreszcie duet jazzowopodobny skończy się instalować i rozpieprzy to wszystko w strzępy.

(Polskie nazwy różnych rzeczy to wersja abstynencka. Po piwie pewnie by opowiedział, że byliśmy przedmurzem chrześcijaństwa i miejscem styku wielu kultur).

środa, 27-01-2010 [00:23:18] | komentarze [25] | komentuj

Prawdziwa nowoczesność: mój kolega mieszka obecnie w Londynie i dzięki możliwościom, jakie daje internet, wysłał mi link, a ja mogłem zobaczyć dom, w którym mieszka, tak jakbym stał na ulicy. Mogłem też obrócić się wokół własnej osi i przejść drogę z domu do przystanku.

Nasze wspólne koleżanki stały za moimi plecami i patrzyły też. Zgodnie orzekły, że ten kolega ma fajniej niż one.

wtorek, 26-01-2010 [21:07:54] | komentarze [13] | komentuj

wtorek, 26-01-2010 [16:31:27] | komentarze [3] | komentuj